Poezi Per Nenen Nga Gurbeti __top__

, i cili ka kapur shpirtin e dhimbjes njerëzore në raport me nënën.

Kur një shqiptar largohet nga vatrat e tij, ai nuk largohet vetëm nga gjeografia. Ai largohet nga era e maleve, nga zëri i thërrimeve të plisit, dhe mbi të gjitha, largohet nga një figurë e shenjtë: Nëna. poezi per nenen nga gurbeti

Ndjenja e zbrazëtisë kur kupton se nuk mund të ulesh në prehërin e saj pas një dite të lodhshme. , i cili ka kapur shpirtin e dhimbjes

Nënë, më fal që rrita pa recetën e byrekut tënd, Por me recetën e zemrës që ti më derdhë në gji. Lumja unë, se megjithëse larg, Ti je hija ime mbi çdo autostradë të huaj. Ndjenja e zbrazëtisë kur kupton se nuk mund

Deri atëherë, mbaje dritën ndezur. Edhe pse unë jam në errësirën e një qyteti pa yje, di se çdo hap që bëj këtu, në këtë tokë të huaj, është një hap më afër – drejt oborrit tënd, drejt paqes sate.